دلتنگ ديدارت هستم هنوز ...

نيستی ...

اين روزها نيستی تا ببينی

هرم قدم های تب دارم را به يغما برده اند

و ريشه های بلند اعتمادم را

به دست دستهای آلوده شان شكسته  اند ...

عطر صدايت هنوز در هوا هست :

قدم در چه راهی گذاشته ای ...

به كجا ميرود اين بن بست ...

و گريه ی آلوده به گناهم را :

قدم در راه هرچه ناممكن است

هرچه كه تو خواستی و من ...

هرچه دريغ و هرچه حسرت ...

ميروم كه گم شوم ... در هر آنچه همه

همه ی آدمك های قصه ات

بيراهه ميخوانند ...

آهای ..

هنوز گوش ميدهی به صدايم ؟

" قايق كاغذيم هجوم آب را طاقت نكرد " و من ...

غرق در بركه ی گناهم !

به دادم برس .....!

" شيدا "

شعر نوشت : اين دغدغه های كوچيك شاعرم كرد .. انگار مجنون شدن نزديكه !