تو مپندار که خاموشی من                                    

 

هست برهان فراموشی من  

 

 

چقدر لحظه ها گذشتن .... چقدر ثانیه ها رد شدن و چقدر زود

 

همه چی تموم شد و آدما هیچی نفهمیدن از چیزایی که باید

 

می فهمیدن .....................................................................

 

هرکس خیلی ساده اومد مثله همه ی آدمای دیگه ساده ی

 

ساده زندگی کرد و مثل بقیه ساده مرد و هیچ کس این وسط

 

حتی با خودش فکر نکرد از کجا اومده ...... واسه چی اومده و

 

و کجا قراره بره ....... هیچ کس نفهمید واسه چی داره زندگی

 

می کنه ...........................................................................

 

این یه قصه تکراریه  آدما  میان  و میرن  و  شاید  هم  آخرش

 

کس هیچی نفهمه شاید یه  آدمایی  کفرشون در بیاد از اینکه

 

این  آدما تا این حد خودشونو میارن پایین اما بعد از یه مدتی

 

اونام به این نتیجه میرسن :  گر خواهی نشوی رسوا همرنگ

 

جماعت شو... ...................................................................

 

خوب شاید این یه   عادته  شاید  واسه  بعضیا سخته  که  یه

 

کم  پاشون رو از  سیم  خاردارهایی  که دور خودشون چیدن

 

جلو تر  بذارن تازه  شاید  اگه بذارن   هم  به  عنوان گناهکار و

 

کسی که  قوانین رو نقض کرده  شناخته بشن و  به  مجازات

 

عملشون  برسن  چون  می خوان بفهمن  وجودشون   واسه

 

چیه  چون  براشون  این  سوال  پیش  اومده  که  چرا الان  تو

 

این  دنیای  بزرگ با اینهمه امکانات اومدن ... با خودشون فکر

 

کردن  حتما  هدفی  بوده و الان دارن دنبال اون هدف میگردن

 

اما هیچ کس نمیذاره.... .....................................................

 

این متن ها  همه تکراریه  همه هزار بار خوندنشون  اما  کیه

 

که  ساده  از کنارشون  نگذشته باشه  کیه که حتی 5 دیقه

 

بشینه بهشون فکر کنه کیه که ازشون فرار نکنه ؟؟؟؟؟؟؟؟

 

ما آدما همه تو روزمره گی های خودمون گم شدیم

 

 

 

 

پی نوشت ۱ :  این متن و من فقط در وصف آدمایی  که در  اطرافم

 

هستن نوشتم و اصلا قصد توهین به کسی رو ندارم .

 

پی نوشت ۲ : گذاشتن  همچین پستی اونم تو همچین  روزی  واقعا

 

خجالت آوره  اما شما به بزرگی خودتون ببخشید امیدوارم ولنتاین

 

به همه تون خوش بگذره

 

یه برگ پاییزی

 

---